www.sanookfishing.com

[monster krit]

" ผมอยู่ในเมืองที่ศิวิไล มีเงิน มีบ้าน มีรถ มีคนรับใช้ แต่ผมไม่มีความสุขเลย " ประโยคสั้นๆ ประโยคนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของผมตลอดเวลา มันเป็นประโยคที่ดูจะแปลกซักหน่อย ในความรู้สึกของใครหลายคน แต่สำหรับผมแล้ว ต้องบอกว่าเข้าใจความรู้สึกนั้นอย่างลึกซึ้งเลยทีเดียว

[ตูน]

รอมาแทง

[monster krit]

ประโยคนั้นเป็นคำพูดของเพื่อนร่วมทางสู่ป่าดงดิบเมื่อราวหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา มันเป็นการเดินทางที่ไม่รู้จุดหมายปลายทางสำหรับคนที่ไม่เคยได้เข้าไปสัมผัส เป็นการเดินทางที่ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง แต่สำหรับผมแล้ว มันเป็นอีกหนึ่งการเดินทางของชีวิต แม้ว่าผมจะเดินลึกเข้าไปในนั้นหลายครั้งแล้วก็ตาม แต่ความสุขใจที่พบภายในเบื้องลึกแห่งดงดิบเหล่านั้น ก็สะกดให้ผมได้หลงใหลทุกครั้งที่นึกถึง

[monster krit]

หลายครั้งที่มีคนถามผมว่า จะบ้าหรือเปล่าเข้าไปทำอะไร เข้าไปแล้วเอาออกมาได้ไหม ผมได้แต่ยิ้มแล้วก็พูดว่า ถ้าคุณได้เข้าไปสัมผัสอย่างที่ผมได้ไปสัมผัสมา คุณจะได้รู้ว่าทำไมผมถึงได้หลงใหลขนาดนี้...
แต่คงไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกจากลมปากของผมหรอก ผมไม่ได้หวังให้เข้าใจ ผมเพียงแต่อยากให้รู้ว่าผมรู้สึกอย่างไร

[monster krit]

จริงอยู่ หลายคนบอกว่าอันตรายร้อยแปดที่อยู่รอบตัวในถิ่นนั้น ผมก็ไม่เคยประมาท ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า อันที่จริงแล้ว สัตว์เดรัจฉานข้างในนั้นถึงมันจะโหดร้ายซักเพียงใด มันก็ไม่เคยอยากจะอยู่ใกล้มนุษย์เลย แล้วใครล่ะโหดร้ายกว่ากัน

[monster krit]

บ่อยครั้งที่ผมถามชาวบ้าน ลูกหาบหรือแม้กระทั่งพรานคู่ใจ เกี่ยวกับสัตว์ร้ายในป่า มีแต่คนบอกว่ามีแต่มันจะกลัวเรา เราเป็นสัตว์ชนิดเดียวในโลกที่ทำลายได้ทุกอย่าง ทั้งๆที่ธรรมชาติไม่ได้สร้างเรามาให้มีความแข็งแกร่งอย่างสัตว์โลกชนิดอื่่นเลย เพียงแค่สร้างสมองที่ใหญ่กว่าสัตว์ชนิดอื่น และมีมือที่จับอะไรได้ถนัด เท่านี้ก็เพี่ยงพอแล้วที่จะทำลายล้างทุกสิ่งอย่าง

[monster krit]

น้ำ ฟ้า ต้นไม้และก้อนหิน คือสิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวี่วันในดงดิบนั้น เราอาจจะไม่ค่อยได้เห็นสิ่งเหล่านี้รวมอยู่ด้วยกันมากซักเท่าไหร่ถ้าเราเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมือง แต่ที่นี่มหาศาลจริงๆ

[monster krit]

ในความทรงจำของผมนั้น มีไม่บ่อยครั้งนักที่จะมีน้ำมาเปียกจนโทรมกาย อย่างมากก็ตอนออกกำลังกาย หรือไม่ก็ช่วงวันสงกรานต์ แต่ในป่าผมแทบจะหาวินาทีที่เสื้อผ้าจะไม่เปียกปอนไม่ได้เลย

[monster krit]

แน่นอน การเดินป่าของผมนั้นต้องมีกิจกรรมที่ผมรักประกอบด้วยเสมอ นั่นคือการตกปลา ผมเข้าไปตกปลาอะไร แล้วทำไมต้องที่นี่ ที่อื่นไม่มีเหรอ คำถามเหล่านี้ ผมต้องตอบทุกวันวันละหลายๆรอบ จนวันนี้ผมแทบจะแยกไม่ออกแล้วว่า คำตอบที่พูดไปนั้นมันคือเหตุผล ความจริง หรือว่าความหลงใหลกันแน่

[monster krit]

อะไรที่เรียกว่าโทรฟี่ หลายคนอาจจะบอกว่า ปลาขนาดใหญ่ที่สุด ปลาเยอะที่สุด ปลากระสูบพวง ปลาชะโดพวง ปลาช่อนพวง โค ตะ ระ ปลาพวงอะไรประมาณนี้ ก็สุดแล้วแต่ทุกท่านจะใช้ปัญญาที่ธรรมชาติสร้างมาให้ตัดสิน แต่สำหรับผม มันไม่ใช่สิ่งเหล่านี้

[monster krit]

แล้วอะไรล่ะโทรฟี่...
มันคงเป็นความทรงจำดีๆมั๊ง ไม่รู้เหมือนกันนะ อาจจะเป็นความสุขที่ได้เข้าไปสัมผัสมันถาโถมเข้าใส่จนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
รู้แต่เพียงว่า เมมโมรี่ที่อยู่ในซีรีเบรั่มส่วนลึกสุดของผมมันเปี่ยมไปด้วยสุขจนล้นออกมา

[monster krit]

เหนื่อย อ่อนล้าบ้างมั๊ย...
เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องรู้สึกเหนื่อยและอ่อนล้า ก็ลองคิดดูสิ ธรรมชาติของมนุษย์ จะเดินเพื่อทำกิจกรรมในชีวิตเฉลี่ยแล้วปีละ 10-20 ก.ม.
แต่ว่าทริปเดียวประมาณหนึ่งอาทิตย์ พวกเราเดินประมาณ 40-50 ก.ม. หรืออาจจะมากกว่านั้น

[monster krit]

การได้เข้าไปสัมผัสป่าลึก ทำให้ผมเห็นคุณค่าความสำคัญของหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต เรามีบ้านที่อบอุ่นสามารถปกป้องอันตรายให้เราได้ ได้อาบน้ำอุ่นๆ แต่ด้วยความเคยชิน เราเกือบลืมหรือไม่เห็นคุณค่าของมันเลย

[monster krit]

เดี๋ยวนี้ใครๆก็มีรถยนต์ เอาไว้ขับไปไหนมาไหนได้อย่างสะดวกรวดเร็ว
หลายคนชอบเปลี่ยนรถ บอกว่ารถมันเก่า มันไม่ทันสมัย ผมว่าว่างๆถ้ามีโอกาสก็ลองเดินเข้าไปเที่ยวป่าบ้างก็ดี ไอ้รถคันที่มันเก่า ไม่ทันสมัยน่ะ อาจจะรักและบูชามันมากกว่าเดิมก็เป็นได้

[monster krit]

อาหารข้างทาง ซึ่งเป็นวิถีชีวิตของคนไทย หลายคนกินไม่ได้เพราะบอกว่ามันสกปรก ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นคุณหมอ มันก็ไม่ยอมกินของข้างทางเหมือนกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กไม่เคยเห็นหมอนี่กินซักที แล้วแบบนี้มันจะกินไหวมั๊ยเนี่ย